Hasta bir ruhum ben. Kelimelerle sevişip tüm gece, sabah kendimi dar atıyorum sokağın kollarına . Susuz kalmış gönlüme ölüm orucu tutmasını öğütlüyor naçar aklım. Kupkuru toprak gibiyim, hangi verimli fidanı ekseniz böğrüme, kurutup öldürürüm ben. Hastayım çünkü, kendime yok dermanım. Derman kör kuyularda Yusuf, derman susuz çöllerde Mecnun, derman zalim Bolu Beyinin elinde koz.

Sokaktayım, yürüyorum. Yanımdan insanlar geçiyor. Her sabah selam verdiğim küçük kız, şaşkın bir şekilde bakıyor yüzüme. Neden sonra anlıyorum, ağlayarak yürüdüğümü. Bak işte oldu mu şimdi? Her sabah hediye ettiğim tebessüm nerde? Uzanıp siliyor göz yaşlarımı soran gözlerle bakarken yüzüme. Zorluyorum kendimi, bir tebessüm, küçüçük bir tebessüm verebilsem bu içten dertlenişi için küçük dostuma, yapamıyorum.

Yine o kagir evin önündeyim. Cumbasının altında duruyorum bir süre. O kadar eski ki, o kadar çok yaşanmışlık var ki duvarlarında, dokunsan devrilecek gibi. Şimdi bir küçük zelzele oluverse, şu cumba üzerime yıkılıverse diyorum içimden. Halbuki hayallerimi ne çok süsledi bu evin cumbası.

Seninle ilk kahvemizi o evin cumbasında içtik seyrederek boğazı. Camın önünde mor sümbüller kokularıyla içimizi hoş ederken, ben boğaza, sen bana dalıp gitmiştik. Bir an çevirip de yüzümü gözlerinle buluşunca, nasıl da utanmıştım, seni değil de boğazı seyrettiğim için. Hatırladın mı? Bana sabah getirdiğin kırmızı gül gibi kızarmıştı yüzüm.

Bakmayın anlattıklarıma, hep hayaldi bunlar, hiç yaşanmadı. Kırk yıl değilse de, hayaldi ya içtiğimiz kahve, bir saniye hatırlansa bu garip hiç gam eder miydi? Neyse anlatayım ben. Bilirim beni bir tek kağıt ve kalem anlar.

Kıyamadım kagir eve. Yıkılmasın, yıllara meydan okuyan gücüyle nice yıllar kalsın ayakta. Yürüdüm, geçtim. Aklımda bir sürü yanıtını bildiğim ama cevapları beğenmediğim soru var. Dudaklarımda o sorulara verdiğim ve çok sevdiğim cevaplar. Yürüdüm, geçtim.

İşte aynı yerdeyim şimdi. Her sabah büyük bir heyecanla açtığım kapının önünde. Ama heyecan nerde? Hangi kayıp şehrin hapishanesinde hapis. İşte açtım kapıyı ve girdim içeri. Bitişimin resmini görüyorum, dolabın üstündeki aynanın önünden geçerken. Yorgun, bitkin yığılıyorum masama. Şimdi yine alamadığım selamın yasını tutacağım.

Hasta bir ruhum ben. Bir besmele çekin ve gömün artık beni.